Çiçek önce küser,
Bekler..
Boynunu büker,
Ve biraz daha bekler..
Sonra solmaya başlar
Ve yine bekler..
En son yaprakları dökülmeye başlar..
Durur..
Ve artık;
Çabalasa da,
Bakamaz gökyüzüne...
Geri dönüşü yoktur bu yokoluşunun..
Aslında dayanıksız değildir..
Bu yüzden suçlanamaz öldüğü için..
Ufakcık mutluluklara ihtiyacı vardır;
Ve bu;
Iki elin arasındadır; bir miktar su..
Dildedir; iki çift tatlı söz..
Yürektedir; bir parça ilgi, şefkat ve sevgi..
Ve o iki elin sahibidir bu yokoluşun sebebi..
Ne yazık ki dökülen iki damla gözyaşı da döndüremez artık onu geri.....
