Iyi ki doğmuş muyum?

Sevgili kendim;
Bugün kutlandım, ne şanslıyım..
Hatırlandım..
Kulaklarım çınlatıldı, belki iyi belki kötü.
Şaka maka 38. Senemin ilk gününe ulaştım.
Bakalım hakkını verebilecek miyim?
Tüm içtenliğimle nefes alıp verebilecek miyim?
Hayat her geçen gün zorlaşıyor mu ne?

___38. Yaşın cevabı:
      Aloooooo kızım bi dur be!!! Daha dakka bir gol bir noluyorsun, car car beynimi kemiriyorsun.
Hele bi yoluna bak, taş mı var vur bi tekme gitsin.
Hüzün mü var üfle tüm nefesinle!
Sadece ait hissettiğin anlara odaklan kuzum <3 (yalnız yaşımın bana kuzum demesi bi acayip oldu. Küçüğüm demekki, minyonumya ordan yırtıyorum :))))

Yok yok şizofren değilim, sorun yok ;)
Bazen sadece kendinle konuşmak, iç sesine kulak vermek lazım..

Sevgili kendim;
Yeni yaşımız kutlu olsun, umarım herşey gönlümüzce olur..
Evrene bir katkımız olur..
Aramızda kalsın ama biliyor musun ben hiç 38 den gün almış gibi hissetmiyorum..
Içim hala kıpırtılı, çok genç bir zamandayım sanki..
Böyle kalmama izin verilmesini istiyorum sadece..
Akıl yaşta değil başta..
Hislerde yaşta değil içtedir..
Acıda yaşta değil ruhtadır..
Hadi bakalım biraz daha nefes alabilmek dileğiyle..
Seni çoooook seviyorum biricik benliğim <3

Özgül
12/08/2016

Anne…

Anne <3
Anne nedir?
Anne tutunacak daldır..
Anne hayattır..
Anne içi sızlayandır..
Anne senin için parçalanandır..
Anne fedadır..
Anne canı pahasınadır..
Anne senin için yanandır..
Anne sana kandır..
Anne senin için vardır..
Gözünün içine bakan,
Duyurduğun sese tapan,
Duyamazsa nefes alamayandır..
Elleriyle besleyen,
Sözleriyle güvendir..
O, sırtını üşütmeyen,
Terini soğutmayandır..
Ağırlığı arkanda dağdır..
Dumanı tüten taze aştır..
Ilmek ilmek seni işleyen,
En ufacık hatanda yeniden örendir..
Anne affedendir..
Dayanma gücü, sabırdır..
Gözlerinin içiyle sana gülen,
Gözyaşını senden saklayandır..
Anne kan şekeridir..
Anne yarana merhem,
Anne her derde devandır..
Hep merak edilen, bulunmaz hint kumaşıdır!
Anne çağıldayandır..
Anne aşılayandır..
Ağzından çıkanı kulağı duyan,
Kalp kırmayandır..
En çok kırılan, ama yinede susandır..
Anne can damarıdır..
Sağlıktır..
Huzur kokandır..
Varlığına şükreden,
Senin için yaşayandır..
Ve seni büyüteyim derken, kendini unutandır..
Anne yaşam kaynağındır..
Anne nerede olursa olsun, sana duadır..
Ve ne kadar uzaktada olsada, nefesin kadar yakındır..
Anne sevdanın hasıdır..
Anne aşktır..
………………

Canım annem; iyi ki varsın, seni çoooook seviyorum..
Bana hissettirdiklerin paha biçilemez..
Teşekkür ederim..

Ve canım yavrum; sende iyi ki varsın, seni çoooook seviyorum..
Bana hissettirdiklerin paha biçilemez..
Sana da teşekkür ederim..

Özgül

Mayıs / 2016

Çocukluğumdan Bir Demet...

Büyüdüm.. Koskocaman yaşanmışlık oldum dünyaya ait.. Bedenim, aklım ve mantığım aldı başını gitti.. Hele bir yerden sonra hızına yetişemez oldu benliğim.. Olgunlaştım ve biraz daha katılaştım sanki Birazcıkta acımasız mı oldum ne? Aynaya baktığım her vakit yeni beni gördü gözlerim. Minicik değişimler farkettim bedenimde.. Bazen sevdim, bazen görmezden geldim yaşlanmışlıklarımı.. Düşündüm kendimi izlerken.. Aldığım nefes bedava mı gerçekten? Omuzlarıma bir sürü sorumluluk asıldı o nefese karşılık! Bedelini ödemeden soluk almak yasaklı! Fakat burada ki tek fark şu ki; ödeme bitince, nefeste kesiliyor... Büyümeyen tek birşey vardı; Duygularım! Çocukluğumda ki kadar masum O zaman ki kadar neşe dolu olmasada, Hala duygularım minicik, ve öyle kalacak inanıyorum.. Belki gözlerimin içiyle gülemiyorum şimdilerde ama olsun.. Mesela şu boru çiçeğini burnuma yapıştırsam, yine gülerim aynı o zamanki gibi smile ifade simgesi Bu aralar yolu yarılamanın verdiği hazzı; gurur ve hüzün arasında paylaştırma telaşındayım. Birazda ikinci yarıya geçmişliğin korkusu var frown ifade simgesi At koşturur gibi yaşamışım, şimdi algılıyorum.. O ara hatırlıyorum da, geçsin derdim de geçmezdi zaman.. Bahçede otları koparıp birbirimize atardık kardeşimle, arkadaşlarımla.. Kimisini dişlerimin arasında tutardım, çok severdim.. Meğer daha çok sevmem gerekirmiş! Şimdi hala bu otlara dokunduğum anda ki his mutluluk veriyor smile ifade simgesi Incecik diken diken bir sevimlilik.. Çocukluğum; bu ara sana çok ihtiyacım var frown ifade simgesi O dev akasyanın serinliğinde terli terli börek yemeye ihtiyacım var.. Ama öncesinde, o ağacın olduğu parkta ki demir salıncağın gıcırdayan sesinde gökyüzüne bakarak sallanmalıyım.. Sonra çocukların kuytu bularak idrarını yaptığı, iğrendiğim halde yinede büyük bir zevkle sürünerek geçtiğim o tünelin içinden geçmeliyim... Ahhh ne güzeldi parkta oynamak, ne severdik Hepimizin içinde hala parkta oynama ihtiyacı varken, niçin oynamamız yasaklı? Sırf annelerimiz, babalarımız yaşlandı diye mi? Yaşanmışlık utanmayı niçin peşinde sürüklüyor sürekli, hiçbir mana bulamıyorum! Ben kaydıraktan kaymak istiyorum; hemde ellerim havada, bas bas bağırarak smile ifade simgesi Mesela şu kuş üzümü sarmaşığının altında yeniden koşturmak, dinlenmek istiyorum.. Tam ismi ne bu bitkinin bilmiyorum, ben öyle diyordum. Siyah siyah tanelerini borudan atardık. Doğal ama bir o kadar acıtan mermiler.. Şimdilerde o acıyı özleyeceğim aklıma gelmezdi frown ifade simgesi Yerini çok daha ağırları alınca, yüzüme vurdular hatıralarım… Ve hanımeli… Ahhh canım, kokusuna öldüğüm hanımeli.. Minicik balını tadabilmek için kaç çiçeğin katili olurdum smile ifade simgesi Ne çok severdim, hafızama kazılıdır o baygın koku.. Çocukluğumun kokusu… Kokular bence en önemli hatıralardır.. Çünkü bir anda, o ana götürürler insanı.. Hemde isteyip istemediğimizi sormadan... Çocukluğuma dönmeyi ne çok isterdim.. En çokta, çocuğumla çocukluğuma dönebilmeyi isterdim.. Ki onunla yorulmadan koşup oynamanın tadına varabilir Bir zamanlar çok neşeli gülücükler saçabildiğimi ispatlardım.. Ve bende ki o terli iştahı gördüğünde, o da böreğini daha iştahlı yiyebilirdi.. Kim bilir...

Özgül
Mayıs / 2016

Bazen Çok Sevmek...

Bazen çok sevmek bile ağrıtır içini.. Karşındaki canı sararsın sarmalarsın tüm benliğinle.. Lakin birşey eksik kalır, düşünürde bulamazsın Belkide görürsün duyarsında, susmak zorunda bırakılırsın Halbu ki öyle çok sahip çıkmışken sevgine, ennn içten ennn samimi halinle.. Ya yanlış anlaşılırsın, ya da o an ki ruh halleri vs itelenirsin.. Oysa sen ne istiyordun? O soğuk dört duvarın içini rengarenk boyamak değil miydi istediğin.. O küskün gözlerin dumanını yeniden ılık ılık tüttürmek değil miydi? İçerde kalmış burulmuş sözcükleri, kendi buruk yüreğinle yıkayabilmek değilmiydi? Olmayınca olmuyor işte can! Sevgin, hislerin dilinin ucunda kalıveriyor.. Yüzün önünde, boynun bükük! Karanlıkta ağlatılacak kadar büyük bir acımasızlığın içinde buluyorsun kendini.. Gözyaşlarına bile hak vermeyecek kadar anlaşılmıyorsun işte.. Adeta ruhsuz solgun bir beden misali... Dalıyorsun toprağın en dibinde ki soğuk cehenneme Keşkeler sarıyor hücrelerini Bunu hak etmedin evet, ama.. Ama senin dilin, ona başka yansımış ki bu derece yıpratıldın " Şu an sabah oluyor, saat 06:06.. Manası var bunun, hala umut var demek.. 06:06=1 Biz biriz demek Her saatin aynını yakalaması.. Ve her saatin aynı anını birlikte yakalamak.. Burada ki incecik espriyi anlıyorsan ve anlayanı bulduysan bak gökyüzüne ve bolca şükret.. Çünkü o sana sunulmuş bir şanstır.. Çünkü o seninle soluklanıyordur.. " İşte ona bunu söyle.. Bunu görmezlikten geliyorsa, unut en afillisinden.. Gönlün kollarını dolamak istesede o boyuna hiçbir zaman birleşmez ellerin.. Çok sevdiğin için üzülmek, tüm hislerini yorar.. Ve bedenini hırpalar.. İstediğin minicik pırıltalar için suçlanıyorsan İsteme! Ne kadar büyük olsada sevgin, göm yüreğine.. Onu gören, hak eden alır zaten sen istemesende..

Özgül
Gözyaşları, acının ümitsizliğe dönüşmesini engeller. Özdemir Asaf

Yokuş Aşağı..

Çok zor bir dönemden geçiyorum

Boğazım düğümlü

Yüreğimin gözleri yaşlı

Yanımda olanlarda var, kuyumu kazanlarda

Anlayanlar halimi, anlamayanlarda

Ben kendimi anlıyormuyum?

Elimin soğukluğunu hissediyormuyum?

O soğuklukta ki çığlığı duyabiliyormuyum?

Içimden gelen yüz ifadem

Sanki matemdeymişim gibi

Gülmek öyle zorki bu haldeyken

Dibe çekiliyorum!

En ufak bir üzüntü ile

Ruhumu yokuş aşağı bırakmışım sanki

O kadar hızlı iniyorki

Neyse ki sonu görünmüyor yokuşun

Görsem daha çok korkacağım çünkü

Sonu görmedikçe yol almak daha kolay

En azından bilinmezim var diyorum

Hala iyiye çevirme ihtimalim var!

Rüzgarda var, şanslıyım diye düşünüyorum

Zira çaresizliğin o berbat kokusunu dağıtıyor!

Özgül/Şubat 2016

Bulut dediğin dağılmaya mahkum..

Belki dipsiz kuyuda sürekli düşmek;
Dibe defalarca çakılmaktan iyidir
Ya da kapkaranlık bir tünelde boğulmak;
Açık havada ki mutsuz yüzlerden iyidir..
İçinde minicik bir fidanın yeniden yeşerebilmesi içindir belki tüm olan biten
Bir sondasındır ama yeni bir başlangıç için var olmaya çalışıyorsundur
Uçurumun kenarından aşağıya bak!
Ne görüyorsun?
Hisset o uçsuz bucaksız korkuyu önce
Derin derin çek içine..
Ve yüzünü şimdi ileriye çevir, cesaretini arttır!
İçinde ki korkuyu hissetmez ve rahatlarsın
Eğer anlıkta olsa kendine söz verip aşağıya bakmazsan
Tüm güzelliği görebilirsin
Dengeni bulursun eğer aşağı bakmazsan
Tüm suçu ona yüklüyorsun belki 
Ister yavaş, ister hızlı atsın ama
Kalp o kadar basit değil, yığınla his barındırıyor
Bazen yorgun oluyor kabul 
Belkide istediği sadece dinlenmektir
Sen hırpaladığın için o da karşılık veriyordur
Bırak yumsun gözlerini, izin ver

Zorlama, baskı yapma

Güneşin önünden bulut geçmek istediyse
Sen karşıya bak, nefes almayı bırakma
Gerçeğini bulacaksın emin ol
Yani kendini..
On dakika önce gökyüzü kasvetliydi
Şu an gülümsüyor cıvıl cıvıl
Bu bir işaret değil de ne?
Sen güneşi suçlama, sakin ol
Bulut dediğin dağılmaya mahkum..

Kasım/2015
Özgül

Hayata Sesini Duyur...

Bütün gece uyudum mu?

Hayır !

Düşünceler gezinip dururken, huzur eşlik etmiyor

Aklımı kemirirken desem daha doğru aslında

Hayat umursamıyor bunu

"Bana güven sorun yok" diyor

Ama kalp parçalara ayrılmış

Ama mutsuzmuş 

Ciddi ciddi umursamıyor

Birde suçluyor, sabırsızlığımla!

"Yok" diyor "Birşey olmaz"

"Toparlanacaksın bir şekilde"

"Şu an sana sunduğum çok önemli bir görev" diyor

"Farkında olmadan nasılda güçleniyorsun bir bilsen!"

Evet farkındayım aslında

Ama yoruldum biraz dinlensem artık

Zembereği boşalmış gibi nasıl bir ruh bu

Bir öğrenebilsem boşvermeyi

Kendimi değerli hissetmeyi

Her seferinde başa dönmesem

Güvenilmeyecek adamlara tekrar tekrar güvenmesem

Birazda kendime ayak uydurabilsem

Tamam 7' yi geçtim ama 70' e daha çok var

Bu huy can çıkmadan çıkmıyor ya hani

Yolu yarıladım ama tamamlamak zor bu zamanda

80 yaşında bir yaşanmışlığa hayranlıkla bakıyorum

Takdire şayan bir durum

Gözlerinde yorgunluk var

Ama zaferini kazanmanın pırıltısıda belli oluyor

Sonra düşünüyorum

Zaman su gibi akıp gidiyor

Giderken irili ufaklı yontuyor acıları

Olgunlaşayım, dimdik durayım diye

Farkındayım bununda farkındayım

Mantığımla sakinleşmek yerine

Duygularımla coştuğum sürece

Başarıyı zorlaştırıyorum işte

Ama olacak 

Zorda olsa, geçte olsa

Kendime bunu kabul ettireceğim

Bak gün doğmadı mı

Kuşlar seslerini evrene duyurma çabasından vazgeçti mi?

Bu kadar işte

Hayata sesini duyur

Ama sende dinle

Önemli olan dengeyi kurabilmek

Ve akıntıya kapılıp

Başını suyun üzerinde tutabilmek

Unutma!

Dip merak uyandırsa da, kanma

Sadece bak ve geç git

Dalarsan boğulursun!

Özgül

Kasım/2015